Goed nieuws gezocht!

De media. Uw venster op de realiteit/maatschappij. Althans dat is toch hun premisse en bestaansrecht. Maar toch begint het meer en meer te kriebelen bij mij wanneer ik de kranten en nieuwssites van vandaag doorneem. Wat is er gaande in medialand?

 De media op zich zijn een verzamelterm voor heel verschillende bedrijven met elk een eigen logica. Ik ga dus ongetwijfeld te kort door de bocht gaan wanneer ik over de media spreek in dit blogbericht. Toch merk ik dat er tendensen waar te nemen zijn in de journalistieke wereld waar ik het behoorlijk moeilijk mee heb. Zeker wanneer het zogenaamde kwaliteitskranten/sites betreft. Ik heb het namelijk erg moeilijk met wat er geschreven wordt en hoe media soms bepaalde zaken lanceren.

Wanneer ik op zoek ga naar nieuws zijn er uiteraard een aantal criteria waar dit aan moet voldoen. Voor mij dient nieuws relevant, volledig, genuanceerd, ... zijn. Ik krijg steeds meer en meer het gevoel dat dit een achterhaald en hol set criteria aan het worden is op de redacties. In onze neoliberale maatschappij (en dit slaat dus niet op een politieke kleur maar op een socio-economische realiteit) proberen we alles de logica van de neoliberale economie op te leggen. Alles moet economisch opbrengen en om te zetten zijn in financieel profijt. Om winst te maken moeten we views genereren. Moeten kranten gekocht worden en moeten dingen beklikt worden. Om meer mensen dit te laten doen moeten we interessant zijn. Moeten opvallende zaken uitvergroot worden en andere geminimaliseerd. Opvallen! De aandacht vragen! Scoops hebben en het publiek prikkelen.

Dit brengt mij bij een tweede probleem. Het probleem van de manier waarop men bepaalde dingen lanceert in "de media". De stijl en de toon van onze bladen lijkt te zijn veranderd. Onderwerpen worden selectief behandeld om meer discussie uit te lokken. Koppen van kranten beginnen liefst met een pakkende quote, met zo weinig mogelijk context. Op die manier raakt de lezer geprikkeld om iets te lezen. Dat onze korte aandachtsspanne ervoor zorgt dat we niet altijd verder lezen maakt dat we met een groot probleem zitten en dat we die koppen voor waar gaan aannemen. We hechten nieuwswaarde aan de kop en niet aan het artikel. Ik erger me mateloos wanneer ik dingen lees als dit of dit. Elke politiek akkefietje wordt opgeklopt en komt in de krant.

En het moet ook heel snel gaan. Wat een ongelofelijke hoeveelheid wordt er gepubliceerd. Kranten publiceren er op los. Tegenwoordig kan je zelfs kijken of er wel elke minuut iets gepubliceerd wordt dankzij die handige balkjes waarop datum, uur, minuut, seconde staan aangeduid. Er gebeurt ook zo veel! Of niet soms? Wat mij betreft niet. Het liefst van al zou ik met een gommetje te werk gaan en de helft van wat er gepubliceerd wordt terugsturen. Staan de redacties echt zo onder druk in de strijd om views en clicks? Dit alles klinkt een beetje als het hele universiteitendebat, heb ik het gevoel.

Wat zou een oplossing kunnen zijn? Ik weet het niet. Ik ben een jonge idealist zonder de juiste opleiding, maar met de nodige interesse. Maar ik kan wel zeggen dat ik blij ben met de fusie die het mediahuis heeft opgeleverd. Hopelijk zorgt deze fusie voor minder spelers op de mark, zodat de rust in het medialandschap kan wederkeren. Jammer genoeg moeten al de titels bewaard blijven. Ik denk dat ons medialandschap best wel kan profiteren van wat minder titels. Dit legt de concurrentiedruk veel lager en zorgt ervoor dat men een onderscheid kan maken tussen nieuws dat "verkoopt" en nieuws dat interessant is. Ik stel immers de legitimiteit van dat "populaire" nieuws niet in vraag. (Dit klinkt echt niet zoals ik het bedoel) Ik vraag me gewoon af wiens taak het is om dat te publiceren.

We zouden die verantwoordelijkheid voor betere nieuwsgaring eigenlijk ook bij de openbare omroep kunnen gaan zoeken. Deredactie werd toch net om die reden opgericht: neutraal nieuws leveren. Worden zij hiervoor niet gesubsidieerd? Jammer, dat de vrt steeds door een politiek getouwtrek zo sterk wordt beïnvloed. Althans die perceptie leeft bij mij erg zo. Als ik iets uit de commissie media in het parlement opvang, is het vaak dat de vrt te veel geld uitgeeft, te veel verlies maakt, ... Dat er een economische logica sluipt in iets dat dit intrinsiek niet verdraagt lijkt niemand te zijn opgevallen. Ook de vrt doet mee in de strijd naar views en clicks. Vandaar de ongelofelijke hoeveelheid lifestyle, wistjedatjes en non-nieuws die er tegenwoordig voorbijkomt. Minder views betekenen immers minder centjes. Minder centjes betekent groter tekort. Groter tekort, meer politiek getouwtrek. En als een nieuwssite één ding wil vermijden is het toch wel dat ze zelf nieuws worden. En zo worden we collectief dommer ... ik bedoel ongenuanceerder ... Och als ik het dan toch op flessen trek ...

Laten we dit blogbericht eindigen met een vraag. Waar vind ik een goede nieuwssite waar men goed nadenkt over de gevolgen van wat men schrijft? Waar men niet links of rechts of licht hysterisch is? Waar men lezers informeert over echte misstanden in de maatschappij. Waar (een aparte) ruimte is voor goed nieuws. Geen positief nieuws, maar genuanceerd, volledig en relevant.

Wat denkt u?

p.s. Waar zitten die communicatiewetenschappers?

Waarom ik tegen feminisme ben zonder misogyn te zijn

Ontkennen dat er ongelijkheid bestaat tussen de positie van mannen en vrouwen in onze samenleving zou simpelweg dwaas zijn. Het is een illusie om te geloven dat vrouwen dezelfde kansen krijgen als mannen, dat vrouwen in alle omstandigheden zichzelf kunnen zijn, dat ze net als mannen al hun levensdoelen zonder problemen kunnen vervullen.

Hoewel een belangrijke strijd hier echter wel in gestreden is en het wetgevende orgaan alles mogelijk gemaakt heeft om vrouwen dezelfde rechten te geven als mannen is het einddoel echter niet bereikt.We moeten namelijk deze theoretische rechten omzetten in de praktijk. We voelen instinctief aan dat hier nog wel wat werk aan de winkel is. Vrouwen worden immers nog steeds gediscrimineerd volgens overheidscijfers. Het feminisme van de laatste decennia is dan ook hierop gericht. Die ongelijkheden aankaarten die bestaan.

Toch wil ik in dit zeer korte blogbericht (een opinie, gevoel, ... met opzet zonder referenties) even op deze situatie in te gaan.

Als je aan een man vraagt of hij feminist lijkt het me vrij evident dat hij "nee" zal zeggen. In het woord feminist zit namelijk een stam die verwijst naar "vrouw". Dit zien we terug in woorden als feminien (nederlands), femina (latijn), femme (frans), ... Dit wijst erop dat de strijd van deze groep personen gericht is op de vrouwen. Hier ontstaat eigenlijk bij mij de wrevel. Het woord feminisme maakt gebruik van een verkeerde stam om haar positie duidelijk te maken.

In onze maatschappij zitten we met de dualiteit mannen en vrouwen. Dualiteit? Nee, eerder een spectrum. Een spectrum van mannen en vrouwen en alles wat daar tussen of misschien zelfs 'beyond' zit. Dit zogenaamde genderspectrum waar zeer verschillende aspecten een deel uit van maken: biologisch geslacht, seksuele aantrekking, genderidentiteit, ...  Bijvoorbeeld: mannen, vrouwen, homo's, hetero's, mannen die zich vrouw voelen, interseksuelen, e.d. Een spectrum waar we het toch af en toe moeilijk mee lijken te hebben. We oordelen zo snel over elkaar. Een carrièrevrouw is een bitch en moeders die er voor kiezen om voor de kinderen te zorgen en die ervoor kiezen om niet te werken of ambities op carrièrevlak na te streven zijn huissloofjes. (als we het dan toch op flessen trekken) Een verwijfde man is een janet, en een biseksueel een profiteur. Dit terwijl zij vaak perfect gelukkig kunnen zijn met hun keuze om zichzelf te zijn.

Ik zou dan ook kortom willen pleiten voor een beweging doorheen onze maatschappij die zich gaat baseren op de resultaten van 'het grote racisme experiment' zoals BNN het heeft laten zien dat gebaseerd is op het werk van Jane Elliott (hoera zowaar toch nog een referentie). Een beweging waar mensen zich bewust zijn van wat ze zeggen, denken en voelen. Een beweging waar mensen nadenken over gelijkheid en wat dat nu echt betekent. Niet allemaal hetzelfde willen zijn, maar zijn wie we willen zijn. Ik zijn, en jij zijn zonder dat we daarover een oordeel hebben. Of misschien wel een oordeel maar dat we ons ervan bewust zijn dat dit een oordeel is. Ik zal alvast de eerste zijn om toe te geven dat ik de fouten van de deelnemers aan het experiment ook gemaakt heb. Het enige wat we kunnen doen is uit onze fouten leren. En leren om elkaar met respect te behandelen. Net zoals we het onszelf ooit hebben aangeleerd om elkaar te bekritiseren.

Wat heeft dit nou met feminisme te maken? Wel ik denk dat het zeer waardevol is dat we strijden voor de rechten van de vrouw voor zover deze nog niet verworven zijn. En laat ons vooral meestrijden voor de goede invulling van deze rechten. Me dunkt echter dat deze strijd mag ingebed worden in die strijd om het spectrum. De strijd die vrouwen niet dwingt om te zijn wat ze zouden kunnen zijn, maar de strijd die vrouwen uitnodigt om te zijn wie ze willen zijn. Dat mistoestanden worden aangeklaagd waar ze zich voordoen en discriminatie uit de wereld wordt geholpen.  Een strijd die niet voor één groep strijdt, maar die zich bewust is van alle groepen. Een groep die voor vrouwenrechten pleit, maar tegelijk ook voor mannenrechten. 

Nog een vocabulair voorstel om dat feminisme dan kan vervangen? Humanitarisme misschien, afkomstig van humanitas ofte menselijkheid (en ja ik kies hier bewust voor om het woord homo buiten de discussie te houden for obvious reasons). Equalitisme vond ik ook nog wel goed, ondanks de lichte onuitspreekbaarheid. Zolang het nieuwe woord maar uitdrukt waar het voor staat.

Wat denkt u?

Want alles heeft een waarom

Wat is er leuker dan een vers wit blad? Er staat nog niets op en het ruikt nog naar de chemische behandeling die het ongetwijfeld ondergaan heeft. Het potlood, de stift, de pen en de markers liggen nog naast het witte blad en wachten vol ongeduld om het maagdelijk witte te mogen besmeuren, te bezoedelen. Dit keer werk ik echter niet op een vers wit blad, maar op een vers, wit scherm. Nu ja, vers is die laptop hier niet echt en wit al helemaal niet meer. De cursor wipt evenwel zenuwachtig op en neer.

Tegenwoordig zijn er blogs in alle kleuren, maten, gewichten, ... De "power of the internet" maakten het mogelijk om van Jan met de Pet tot Average Joe ongelimiteerd hun mening te spuien op deze wonderbare, digitale wereld. Mensen die iets te zeggen hebben en mensen die willen delen, allemaal zoeken ze een plaats op dit onveroverbare, onclaimbare virtuele continent. Er zijn er die groot geworden zijn, er zijn er die 40 jaar in de woestijn zullen schreeuwen en er komen er elke dag steeds meer bij. 

Er zijn blogs beheerd door experten en bureau's die een onmetelijke kennis tentoonspreiden over de meest uiteenlopende onderwerpen. Van onmetelijk abstract tot onwaarachtig specifiek: alles kan je terugvinden op deze vrijplaats aan ideeën.  Naast een onmetelijke hoeveelheid kennisblogs zijn er ook een massa opinie en kritiek terug te vinden. Blogs met recepten, blogs met foto's, blogs met muziek, en zelfs blogs met blogs vinden we hier terug. En hoewel de grens tussen zogenaamde kennisblogs en opinieblogs vaak zeer vaag gehouden wordt, zijn ze beiden een even waardevol segment. 

Ook deze blog zit in het opiniesegment, maar meer nog dan een blog voor een publiek is dit een blog om mijn hersenspinsels kwijt te kunnen. Lezers zouden op deze blog een bijproduct kunnen zijn. Al kan het natuurlijk ook wel zijn dat ik na verloop van tijd ook echt iets interessant te schrijven zou hebben. Dat klinkt misschien wat pathetisch, maar het is daarom niet minder waar - en laat ons alvast een éérlijke start maken. 
Ik wens mezelf thans veel plezier met schrijven en u die hier onverwacht beland zou zijn alvast een fijne dag.